Over Social Media zijn de meningen nogal verdeeld. De één kan niet meer zonder Facebook of Twitter, de ander ziet er het nut niet van in en vindt het tijdverspilling. Zelf ben ik dol op social media. Ik leg graag contacten via Twitter en Facebook, ik gebruik Twitter en Facebook om mijn hobby-netwerk mee te versterken en en dankzij Social Media winacties en prijsvragen heb ik al aardig wat leuke prijzen gewonnen. Nice!

Inmiddels heb ik ook mogen ervaren wat er gebeurt als je goed gebruik maakt van Social Media.
Op 25 januari schreef ik een blogje over #KanjerGuusje. Ik plaatste een tweet over dit blogje, gericht aan de vader van Guusje, Lowie.

Hij reageert, en retweet mijn berichtje. Tegen het einde van de avond heb ik ruim 200 unieke bezoekers op mijn blog gehad. Allemaal dankzij de retweet van Lowie.
De volgende ochtend wil ik mijn blog nog eens rustig doorkijken, en tot mijn verbazing zie ik dat rond 08:00 de teller al op 400 unieke bezoekers staat. Waar komen díe allemaal vandaan? Ik ga op onderzoek uit, en heb het antwoord een minuutje later al gevonden. Lowie heeft in zijn eigen blogartikel een linkje geplaatst, naar mijn blogartikel over KanjerGuusje. Aan het einde van de dag staat de teller erg hoog.

2059 unieke bezoekers, en 3167 pageviews. Erg indrukwekkend. Ter vergelijking: op 8 december zat zowat mijn hele familie- en vriendenkring op mijn blog, omdat Ruben net was geboren. Iedereen was nieuwsgierig en wilde weten hoe de bevalling was verlopen en natuurlijk hoe we ons kleine Pukje genoemd hadden. 314 pageviews was de eindstand, ik was erg onder de indruk. Nu echter, zijn er veel meer bezoekers geweest. En dat allemaal dankzij een retweet en een link op andermans blog. Een blog overigens, die al ruim 6 miljoen keer bekeken is. Over indrukwekkend gesproken.

Als er iemand over de kracht van Social Media kan meepraten, is het de familie van Gorp wel. Mede dankzij Social Media is het boek KanjerGuusje een groot succes geworden. Niets anders dan liefde en warmte voor dit gezin dankzij Twitter en de blogs van vader Lowie. Iedereen leeft met hen mee: lieve berichtjes, vele honderden kaarten en ontroerende cadeautjes zijn een prachtig gebaar. En dat vind ik misschien nog wel het mooist van allemaal. Die warme digitale deken. De kracht van goed netwerken, de kracht van Social Media!

Het is een druilerige dag, ergens in Augustus van 2011. Ik heb een momentje voor mezelf en besluit eens wat op twitter te gaan snuffelen. Na een paar minuten kom ik de hashtag #KanjerGuusje tegen. Nieuwsgierig als ik ben, ga ik op onderzoek uit. Waarom staat #KanjerGuusje tussen mijn retweets? Wie of wat is #KanjerGuusje? Al snel blijkt dat #KanjerGuusje een ontzettend ziek meisje is. Ze heeft kanker en vecht voor haar leven.

Op 31 maart 2011 krijgt de familie van Gorp slecht nieuws te horen. Vader Lowie besluit een blog te starten: dat scheelt dagelijks ontzettend veel telefoontjes, sms'jes en e-mails. Met een blog bereik je iedereen in één keer. Inmiddels is het blog ruim 6 miljoen keer bezocht.

Vervolgens ontdek ik dat Guusjes vader, Lowie, een blog bijhoudt over zijn dochter. Hij vertelt wat hij en zijn gezin meemaken gedurende deze heftige periode. Ik merk aan mezelf dat ik moet slikken. Dit is heftige kost. Wil ik dit gaan lezen? Ik ken mezelf, als ik ga lezen dan wordt het janken geblazen. Ik ben nu eenmaal een emotioneel mens, en tranen komen snel. Bij mooie en ontroerende momenten, maar vaker nog bij heftige gebeurtenissen. Toch besluit ik om enkele van de blogs te gaan lezen. En inderdaad, de tissues zijn soms niet aan te slepen.

Lowie vertelt veel over het leven rondom zijn ziekte dochter. Wat ze allemaal meemaken, de momenten van tussen hoop en vrees in moeten leven. Zijn manier van schrijven (bloggen..) raakt je echt. Hij betrekt de lezer dusdanig in zijn eigen leven, dat het bijna is alsof je zelf een deel van zijn gezin wordt, en zo rechtstreeks meemaakt wat de familie van Gorp heeft meegemaakt. De blogs grijpen me, ze raken me, meer dan eens vloeien en tranen. Zeker wanneer Guusje, die als een leeuwin voor haar leven gevochten heeft, op 30 oktober 2011 komt te overlijden. Ze werd slechts tien jaar oud.

Guusjes KanjerKetting staat achterop het boek afgebeeld. Elke kraal staat voor een behandeling in het ziekenhuis. Na 4 meter eindigt de ketting van Guusje met een hartje: einde van het leven.

Dankzij de blogs van Lowie weet ik nu een héél klein beetje hoe de wereld van Kinderkanker er uit ziet. Het klinkt vreemd, maar ergens vind ik het wel prettig om te weten. Als moeder zijnde ben je altijd bang dat jouw dierbare kind wat overkomt, of dat het ziek wordt. De kans is zeer klein, maar niet nihil, zo blijkt wel uit het verhaal van Guusje. Lowie schrijft heel openlijk, en heeft voor mij persoonlijk hiermee een beetje een ‘taboe-sfeer’ doorbroken. Kinderen horen niet ziek te worden, maar ze worden het soms wel: hoe ga je daar mee om? Wat gebeurt er als een kind ziek raakt? Hoe gaat de omgeving om met jou en je familie als zij horen dat je kind ziek is of komt te overlijden? Lowie vertelt er over, en neemt hiermee een soort van wazige muur weg omtrent dit  onderwerp. Juist omdat ik me nooit iets kon voorstellen bij een onderwerp als dit, en dit nu wel een beetje kan, voel ik me als ouder zijnde een beetje opgelucht. Ik weet nu tenminste íets (ook al is het geen prettige informatie), de controlfreak in mij ervaart dit gegeven als een opluchting.

De verhalen van Lowie zijn gebundeld en in boekvorm uitgegeven. Van elk verkochte exemplaar gaat een gedeelte van de opbrengst naar stichting Kanjerguusje. In december heb ik een exemplaar gekocht. Maarliefst 272 pagina’s die vertellen over Guusje, het dappere blonde meisje uit Kaatsheuvel. Ik heb het boek in vijf dagen helemaal uitgelezen. Een record voor mijn doen, aangezien ik een trage lezer ben. Hooguit 5 pagina’s per avond. Nu waren dat er zo’n beetje 50 per avond.

Persoonlijke, mooie woorden van Lowie sieren mijn boek.

Op 6 januari besluit ik naar de Bruna in Kattenbroek te gaan: ik heb gelezen dat Lowie daar ‘savonds boeken komt signeren. Bij aankomst staat er een bescheiden rij voor me, en enkele minuten later een redelijk lange rij achter me. Een meisje vraagt me voorzichtig, wat ze tegen Lowie moet zeggen. Een beetje bang om een verkeerde opmerking te maken. Ik vertel haar dat ze gewoon zichzelf moet blijven, en vragen stellen kan ook best. Dat heb ik uit eerdere blogs gelezen: Lowie praat graag en vindt vragen stellen over Guusje niet vreemd. Dat blijkt ook wel als ik aan de beurt ben: een vertrouwde zachte G klinkt me meteen in de oren: we stellen ons aan elkaar voor en er wordt meteen volop gekletst. Wij Brabanders hè, die kenne best goed ouwehoeren. Dat blijkt nu ook wel. Ik heb een kleinigheidje meegenomen voor Lowie en Yvonne, Guusjes moeder. Het is een piepklein weckpotje, gevuld met origami sterretjes, die ook wel bekend staan als Lucky Stars. Hoewel ze dit keer niet symbool staan voor geluk: ik heb een hele stapel gele sterretjes in het potje gedaan. Eén sterretje is prachtig glanzend paars (Guusjes lievelingskleur): die staat symbool voor Guusje, het allermooiste sterretje boven de Brabantse hemel.

Meer informatie over Lowie van Gorp en KanjerGuusje:
www.kanjerguusje.nl

Meer informatie over de KanjerKetting:
www.kanjerketting.nl

Ik heb het de laatste tijd ontzettend druk, dat is wel te merken aan het aantal blogjes wat ik de laatste tijd schrijf. Het zijn er niet zoveel meer. Eigenlijk best jammer, want in mijn hoofd zit genoeg stof voor een paar interessante blogjes. Maar goed, ze komen vanzelf wel. Eerst wat andere zaken die voorrang hebben.

Met Ruben gaat het de laatste weken vrij wisselend. Hij groeit goed en we zien hem bijna dagelijks nieuwe dingen leren. Het grote na-apen gaat hem goed af. Wat papa en mama doen, dat doet Ruben ook. Zo steekt hij nu ook zijn tong naar ons uit, als wij dat naar hem doen. Echt een heel koddig gezicht om te zien. En hij kletst je de oren van je kop. Hoewel de meeste woorden nog niet erg duidelijk zijn beginnen we steeds meer woorden te herkennen in al zijn geouwehoer. heerlijk! Enige minpuntje blijft zijn gebit. De tanden en kiezen schieten als paddestoelen uit de grond. En dat is helaas goed merkbaar. Ruben is er hondsberoerd van. Veel pijn, verhoging zelfs. Gisteren hebben we hem opgehaald bij het Kinderdagverblijf. Had ie zomaar 38,3 graden verhoging. Hij heeft de hele middag als een blok geslapen. Uitzonderlijk, want de laatste tijd slaapt hij nauwelijks meer. Veel huilen, ontroostbaar. De snotdoeken en lapmiddeltjes zijn niet aan te slepen. Het resultaat is nu wel dat er 7 tandjes door zijn, evenals 3 kiezen. Tandje nummer 8 en kiesje nummer 4 zijn al onderweg, die laten niet lang meer op zich wachten. Ondanks het tandenleed is hij tussendoor gelukkig best wel vrolijk. Hij geniet van het knuffelen met mama, de wilde spelletjes met papa en de bezoekjes aan oma en aan opa. Afleiding doet hem goed

Afleiding doet mama ook heel goed. Mijn goede voornemen voor dit jaar is om wat meer rust te pakken en goed voor mezelf te zorgen. Tussen alle tanden-tranen door ben ik bezig met het maken van een nieuwe website en het schrijven van blogjes voor Passion 2 Create, mijn postcrossing hobby, meedoen aan creatieve swaps en zo af en toe een middagdutje. Door deze ontspannen manier van denken en doen voel ik me nu al een stukje beter. Met name de middagdutjes doen me erg goed, ik voel me na een powernap weer helemaal opgeladen.

Inmiddels is Ruben wakker geworden: het is lunch tijd. Binnenkort komen er wat nieuwe échte blogs online, beloofd. Houdoe!

Een nieuw jaar. En ik ben de zoveelste blogger die het over voornemens heeft. Mijn halve Bloglovin’ overzicht staat momenteel gevuld met artikelen over goede voornemens. En ik doe gezellig mee.

2011 was voor mij een veelbewogen jaar. Mijn eerste volledige jaar als mama, ik heb er in een jaar tijd enorm veel bijgeleerd. En het moederschap bevalt me werkelijk waar fantastisch. I’m lovin’ it!
Ook heb ik antwoord gekregen op vragen over mijn rugklachten. Vragen waar ik al heel lang een antwoord op wilde, en waar ik nu een definitief antwoord op gekregen heb. De reumatoloog heeft inmiddels bevestigd dat ik fibromialgie en een hypermobiele onderrug heb. En god wat voel ik me opgelucht. Het verklaart zo ontzettend veel..!

En dat brengt me meteen op mijn goede voornemen: dit jaar ga ik eens níet geforceerd willen afvallen. Dit jaar ga ik eerst met mezelf aan de slag: ik wil mijn rugspieren gaan versterken door middel van fysiotherapie, voorzichtig weer wat meer gaan sporten en iets doen wat bij mij ook goed werkt: bedrust pakken als dat nodig is, en niet blijven doorstampen tot het weer verkeerd gaat. Kortom: ik ga extra lief zijn voor mijn lijf, en met name voor mijn rug. Dan komt de rest (het afvallen) allemaal vanzelf wel. Eerst het één, dan het ander. Stapje voor stapje.

2012, een hoopvol jaar. Enne, heb jij goede voornemens?